Krystaliczny kwas foliowy wyizolowali z wątroby Pfiffner i współpr. oraz dodatkowo Stock-stad i współpr. w 1943 r. Informacje o jego budowie i syntezie opublikowali Angier i współpr. w 1946 r. Pochodną kwasu foliowego, działającą na Leuconostac citrouorum (na dzień dzisiejszy noszący nazwę Pediococcus cereuisiae), odkryli Sauberlich i Baumann w 1948 r. Shive i współpr. (1949) wyosobnili ów czynnik citrovorum (który nazywali kwasem folitiowym) z wątroby. Badacze z Laboratorium Lederle dokonali syntezy tego związku i otrzymaną postać nazwali leukoworyną. Jak aktualnie wiadomo, są to metabolicznie czynne postaci kwasu foliowego — formylowe pochodne jego zredukowanej formy (kwasu czterohydrofoliowego). Kwas foliowy jest względnie trwałym składnikiem zespołu witamin grupy B. Pod względem chemicznym składa się z 3 odrębnych części: pierścienia pterydynowego (podobnie jak ksantopteryna, żółty barwnik skrzydeł motyli), kwasu p-aminobenzoesowego (PABA) i kwasu glutaminowego; stąd też jego chemiczna nazwa: kwas pteroiloglutaminowy (dokładniej: pteroilomonoglutaminowy).
Zobacz także: Informacje Anastazja
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz