Tiamina - witamina B1. Eijkmann pracując w laboratorium szpitalnym w Batawii (Jawa) odkrył w 1897 r., że skarmianie diety doświadczalnej z łuskanego ryżu sprawia u kurcząt objawy wielonerwowego zapalenia podobne do beri-beri u osób. Choroba nie występowała, gdy polerowany ryż zastąpiono nie obłuskanym lub gdy do diety doświadczalnej dodano otrąb ryżowych. Eijkman sądził, że łuskany ryż wytwarza toksynę, której działaniu zapobiega skarmianie jego łusek. Następca Eijkmana, Grijns, kontynuował te badania i ustalił, że omawiana choroba kur powstaje na tle niedoboru, a nie zatrucia substancjami toksycznymi. Praca ta doprowadziła do odkrycia, że podawanie otrąb ryżowych lub niektórych warzyw powoduje cofnięcie się większości objawów także u chorych na beri-beri, uważaną przez stulecia za nieuleczalną. Choroba ta była najistotniejszym kłopotem zdrowotnym na Jawie, w Malezji, Japonii i na Filipinach jeszcze w latach czterdziestych naszego wieku. W 1947 r. współczynnik umieralności na beri-beri wynosił na Filipinach 132 (na 100 000 ludności), ustępując jedynie gruźlicy. Przez wzbogacenie ryżu w tiaminę zmniejszono do 1960 r. umieralność do 14 na 100 000. Japończyk Tataki był pierwszym (1882), który zlikwidował beri-beri wśród japońskich marynarzy dzięki przemianie diety. Ponieważ sądził, że łuskany ryż zawiera za niedużo białka, wprowadził odpowiednie zmiany w diecie, co zwiększyło także zawartość tiaminy. Przed tą zmianą beri-beri występowała u ponad 20% marynarzy.
Zobacz także: Informacje Agnieszka
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz